Lieve bezoekers van Batteaublog, veel zullen het er niet meer zijn….
Ga voor nieuwe verhalen naar http://www.Parelpad.wordpress.com, mijn nieuwe blog.
Deze site is gecrasht… dankzij een migratie… uitgevoerd door webstreepje.log.nl
Reply
Amerika – Land van mogelijkheden en tegenstellingen
Amerika. Land van tegenstellingen, mogelijkheden en de grootste schuld ter wereld: een getal met 12 nullen ($14 biljoen) en nu mag het van het Congres (eindelijk) nog een onsje meer. Tenslotte moeten de pensioenen en het overheidspersoneel wel betaald worden. Maar perse geen extra belastingen op de inkomens van bijv. de rijken en de industrie. In Massachusetts is er zelfs een taxfree weekend iedere maand om consumenten tot kopen aan te zetten, om zo de economie te stimuleren. De tax op goederen in Massachusetts bestaat uit een kleine 6%, peanuts vergeleken met de BTW in ons land van 19% over witgoed e.d.!
De nationale, seniorenziektekostenverzekering (Medicare, alleen voor wie gewerkt heeft) en de nieuwe volksverzekering x91Obama-carex92 (ook voor werkelozen, chronisch zieken en daklozen) kosten handenvol geld en ook dat moet ergens vandaan komen. Ik ben geen politicus, ik kan het allemaal niet overzien, maar van wat ik lees en hoor is er een enorme polarisatie over hoe het gigantische schuldenprobleem hier in dit land van x91rags to richesx92 aangepakt moet worden.
De stemming is grimmig en venijnig. Ultrarechts (Teaparty, zeg maar, geen belastingen, geen of zo min mogelijk overheidsvoorzieningen of – bemoeienis) en ultralinks (tax the wealthy, tax the industries, recht op medische verzekering voor iedereen) staan lijnrecht tegenover elkaar. Volgens mijn schoonvader, Democraat, maar niet ultra, rijzen de kosten voor de seniorenverzekering echt de pan uit en moet er in gesneden. Er zijn door een commissie ook zinnige voorstellen gedaan, maar de tegenstellingen zijn zo groot dat niemand luistert. Iedereen weet, er moet bezuinigt, maar hoe…?
Ultralinks lijkt allergisch voor iedere bezuiniging.. De Teaparty (ultraliberaal) is allergisch voor alles wat riekt naar overheidsbemoeienis en belasting, als ik het goed begrijp en wil terug naar particulier initiatief om in het land dingen op poten te zetten. Op zich geen absurd idee. Er zijn goeie voorbeelden van te vinden en Nederland kan wat dat betreft, zeker in de cultuursector, nog wel inspiratie opdoen hier.
Heel opvallend bijvoorbeeld hier in deze wijk van Boston: Prachtige parken, havengebieden, musea, allemaal door vooral particulier initiatief tot stand gekomen, met wellicht wat subsidie van de gemeente in de vorm van belastingvrijstelling. Overal vind je bordjes met x93thanks to so and so..x94, tot op de parkbankjes en de tegels van de wandelpaden aan toe. Midden door het volledig gerenoveerde, zeer aantrekkelijke havengebied hangt een brug, zo verroest en verwaarloosd dat je bang bent erover heen te lopen. Die brug is van de overheid en niemand doet er iets mee. Geen geld. Vreemde tegenstelling.
Ook de snelwegen hier in Massachusetts zijn slecht. Vol gaten met hier en daar een beetje opgekalefaterd asfalt. De ergste gaten en scheuren na de wintervrieskou weer gexebffend. Je betaalt tol, niet veel, en blijkbaar niet voldoende want om de zoveel kilometer staat er een bord langs de weg met het dringende verzoek een paar kilometer weg te x91adopterenx92. Misschien staat er over een paar jaar dan een bordje x91thanks to Kim and Margreet Batteau rijdt u de volgende 100 meter op glad asfaltx92. Toch leuk om zo de geschiedenis in te gaan?
Hieronder nog zo'n voorbeeld van groots en indrukwekkend en ervoor een volkomen verrot boothuisje wat bij de brug hoorde
Economie en politiek zijn broer en zus met een gecompliceerde relatie. Ik ben niet genoeg ingewijd om een serieuze analyse te geven van de situatie waarin dit land zich bevindt. Het is meer een reactie vanuit het hart en enig gezond verstand. De situatie lijkt in elk geval ernstig. Er kan alleen vooruitgang komen als politici compromissen gaan sluiten. Zowel links als rechts zal in beweging moeten komen. Maar met de verkiezingen voor de deur in 2012 probeert men juist zich zoveel mogelijk te profileren. De campagne is duidelijk begonnen.
Als ik mijn duit in het zakje zou mogen doen: Het lijkt mij dat in een staat of land iedereen een steentje moet bijdragen aan bijvoorbeeld wegen, onderwijs, zorg en veiligheid, dat soort algemene voorzieningen. Belastingen zijn nooit leuk, maar we krijgen er wel dingen voor terug. Tenzij er natuurlijk sprake is van totale corruptie wat in veel landen wel het geval is, hmmm, lastig.
Maar toch, principieel, zou ik moeten kiezen, algemene (inkomsten)belastingen of particulier initiatief voor zaken die alle burgers aangaan, dan kies ik voor het eerste. Ik denk dat het minder risico tot egoxefsme in zich draagt. Minder draagkrachtige burgers zijn immers afhankelijk van de meer welgestelde. Niet iedereen hoeft even luxe huizen of autox92s, maar iedereen moet wel goed onderwijs kunnen krijgen en medische zorg. En in een Mercedes of een Barrel wel over even goeie wegen rijden. Particulier initiatief is goed. Vrijwillige mantelzorg is prima. Maar om alles over te laten aan de goeie wil van de vrijwilliger lijkt me wat al te optimistisch over de aard van het beestje mens.
(Inkomsten)belastingen lijken me een logische oplossing, naar draagkracht, zodat rijk en arm niet te ver uit elkaar groeien, een Bijbelse beeld, volgens mij. In de VS blijken juist veel christenen problemen te hebben met sociale voorzieningen of verzekeringen van overheidswege, zoals onze verplichte ziektekostenverzekering. Ik lees op een fanwebsite van Ron Paul (presidentskandidaat voor de Republikeinen, Baptist, die zegt dat hij liever niet over zijn geloof praat):
x93Why should anyone be forced to subsidize the medical care of others? Very few individuals would personally assault their neighbors at gunpoint and steal thousands of dollars to pay for their own medical needs. How could any freedom loving person agree to delegate such criminal acts to the government by supporting a compulsory health insurance system?x94
Ron Paul zelf zegt op zijn website dat een van zijn doelen is:' Repeal ObamaCare and end its unconstitutional mandate that all Americans must carry only government-approved health insurance or answer to the IRS'.
Ik snap dat niet. Zeker niet vanuit christelijk gedachtegoed. Ik voel me veel meer thuis bij de manier waarop de ChristenUnie daarover haar standpunt bepaalt. Bijv. over belastinheffing of gezondheidszorg
Er gebeuren dingen met je geld waarmee je het niet eens bent (op medisch-ethisch gebied, enz.) maar, zoals gezegd er gebeuren ook veel goede dingen. Geen enkel systeem is ideaal en van ieder systeem wordt vroeg of laat misbruik gemaakt. Maar van alle systemen is het heffen van belastingen op de manier waarop dit in de meeste democratiexebn gebeurt m.i. te verkiezen. Het gaat uit van het solidariteitsbeginsel. En dat is ten diepste een christelijke gedachte. Je hebt toch niet allemaal evenveel intelligentie, talent en gezondheid? Beetje delen dus de boel.
Misschien kunnen Nederlandse lezers van mijn blog in Amerika me uitleggen waarom zoveel christenen zich aangetrokken voelen tot de Teaparty-beweging? Ik hoor dat men Ron Paul waardeert omdat hij eerlijk is, man en paard bij de naam durft noemen. En de situatie is in de VS natuurlijk anders dan in Nederland, met slechts twee partijen.
Ik benijd de Amerikanen niet op dit moment.
Family reunion – Hancock Shaker Village
Ondanks de diversiteit in de samenstelling van de familiegroep, (wat betreft leeftijd: 7 maanden tot 90 jaar, maar ook wat wat betreft interesses en dagritmes) is het gelukt een aantal activiteiten (bijna) met z'n allen te doen. Een ervan was een bezoek aan Hancock Shaker Village , wat ik een ieder die in Massachussets USA rondreist kan aanraden.
Wie meer van de religieuze achtergrond van de Shakers wil weten kan terecht op Amerikaanse geschiedenis.nl . Veel interessante informatie over het ontstaan van de sekte in Engeland in de 18e eeuw..
Ik kende de Shakers van het prachtige, strakke meubilair dat ze met grote toewijding maakten als eerbetoon aan God. Eenvoudig, gestileerd, volkomen anders dan de pompeuze meubels van die tijd.
Maar veel van de geschiedenis van de sekte wist ik niet. Believers (zoals de Shakers zichzelf noemden) leefden in kleine gemeenschappen, mannen en vrouwen gescheiden, in hetzelfde huis en (in Hancock) zelfs in dezelfde gang, vrouwen links, mannen rechts.
De Shakers leefden celibatair, geloofden in de gelijkheid van man en vrouw voor het aangezicht van God en waren dus zeer vooruitstrevend in hun opvattingen.
De sekte werd gesticht door een vrouw in Engeland, die vanwege vervolging daar naar Amerika vluchtte. Ze hield er vreemde ideeen op na, bijv. dat zij de vrouwelijke vorm van de Messias was. Ze zorgde later voor problemen. Dat gebeurt vaker met mensen die nieuwe religies of kerken stichten. Maar de sekte vond vruchtbare bodem in het Amerika van de late 17e en de vroege 18e eeuw.
Ik ging met de familie mee naar Hancock voor de gezelligheid en wist niet goed wat te verwachten, maar Hancock Village overtrof mijn verwachtingen. Het dorp, wat nu museum is, bestaat uit een verzameling gebouwen die meestal vrij toegankelijk zijn. In het gemeenschapshuis waar de Believers woonden, wordt een rondleiding gegeven en krijg je meer achtergrondinformatie over typische Shaker gewoontes en gebruiken. Om de huizen en gebouwen heen liggen uitgestrekte akkers, weiden, bloembedden en maisvelden.
De Shakers kokkerelden alles zelf, aten enorme hoeveelheden 'pie', hartige en zoete. Het waren harde werkers dus wat extra koolhydraten konden ze wel gebruiken. Alles, werkelijk alles wat ze bezaten is van een simpele schoonheid die je versteld doet staan. Het maakte niet uit hoelang men deed over een voorwerp, van hout, riet of klei. Als het maar mooi was en aangenaam in Gods ogen.
Ze deden ook veel diaconaal werk, zoals we het nu zouden noemen. Ze ontfermden zich over wezen, weduwen, armen en eenzamen. Opnieuw, in de tijd van de 18e en 19e eeuw een ongekende weelde. Ondanks vreemde opvattingen een voorbeeld voor de kerk van de 21e eeuw!
Tijdens hun zondagse bijeenkomsten werd er gedanst, (Shakers!), op een volgens ooggetuigen vreemde manier. Frans Verhagen beschrijft het op zijn Amerikablog zo:
Idioot gespring, vond de schrijver Ralph Waldo Emerson, en dat geschud met hun handen, alsof het hondepoten zijn. Volgens een andere toeschouwer leek het op iets tussen een wandelstap en een dansje, waarbij de Shakers met hun handen schudden zoals pinguxefns waggelen.
In de loop van de 19e eeuw normaliseert dit enigzins. Er komen regels en voorschriften. Er zijn veel bekeerlingen, maar tegen het einde van de 19e eeuw komt de klad er in. Wanneer in de 20e eeuw veel mannen naar het oorlogsfront in Europa vertrekken en niet meer terug komen pietert het gemeenschapsleven langzaam uit. Het werk is te zwaar voor vrouwen alleen, er komen geen nieuwe Believers bij. De laatste Believers zijn twee hoogbejaarde vrouwen.
Het meest spectaculaire gebouw in de communiteit is de schuur. Van steen, rond en twee verdiepingen hoog. Koeien aan de ene kant erin, vanaf de weide, in een kring met de koppen naar elkaar, voer in het midden, schijt in de buitenste ring en melken maar. Een unieke uitvinding blijkbaar volgens mijn schoonvader die 20 jaar een boerderij heeft gehad.
Veel plezier hebben we beleefd op het uitje met het verkleden in Shakerkleding. Vooral de mannen die zich eraan waagden ondergingen een complete metamorfose!
Family reunion – communicatie
Zeven dagen optrekken als (familie)groep van rond de vijftien personen maakt weer zonneklaar wat communicatie is, en wat er allemaal in de weg van kan staan. Er waren aardig wat misverstanden over wat de een dacht dat de ander zou doen, of niet doen, wat vervolgens weer leidde tot het mislopen van elkaar of andere afspraken. Kwam je elkaar dan weer tegen en er was tijd en gelegenheid om na te gaan waar het nou misging dan bleek vaak dat het al begon bij definities van woorden als 'appointment', 'planning' 'around the corner', en 'time'.
Opvallend is dat planners de neiging hebben elk woord letterlijk te nemen: 'I'll meet you around the corner of so and so, around 4 o'clock' betekent dan ook letterlijk 'om de hoek van, om 4 uur precies'. En geen meter daar vandaan of 10 minuten later. De meer 'we'll see how things go' mensen, wachten op het hoekje, duiken even een winkeltje in en lopen de planner mis, die dan zegt dat hij niet op tijd was, terwijl de shopper dacht dat hij keurig op tijd was en gewoon even een winkeltje in was gelopen, en het was toch 'rond'.4 uur?
De niet zo planners komen om 19.30 uur binnen dansen, terwijl het eten om 19.00 uur al klaar stond omdat we om 20.30 uur naar een concert gaan. Gaan we beginnen of wachten we nog even, die discussie werd dagelijks gevoerd. De socialen wilden wachten, het eten is minder belangrijk dan de mensen. De lekkerbekken wilden op tijd beginnen: het eten wordt koud. De planners worstelden met hun punctualiteit. We hebben toch 7 uur gezegd!
De vrijgezellen snapten echt niet waarom er zo ver van te voren geroepen wordt dat we weg gaan. Je staat op uit je stoel en weg ben je, toch? Relax! Hoezo een half uur wachten op WC gangers, make-up girls en 'oh just get myself a quick sandwich, because I didn't have breakfast yet' folks. We hebben 4 auto's dus de buit moet verdeeld, liefst met zo min mogelijk auto's. De planners proberen alles in goede banen te leiden door iedereen te vertellen hoe en wat, de niet-planners gaan zich daardoor nog langzamer gedragen. Na een uur zijn we klaar voor vertrek!
Een ander ingewikkeld probleem van communicatie is wat men denkt dat er gaat gebeuren op basis van wat voorafging. Maar net als de banken met hun dividendbeloftes: geen garantie op grond van ervaringen in het verleden! Als je twee of drie keer een bepaald patroon volgt gaan zeker de planners dat zien als een regel. Niemand heeft er afspraken over gemaakt maar wanneer het de vierde keer heel anders gaat hebben de planners een onaangenaam gevoel dat er iets niet klopt. Zeker als er dan iets misloopt. "Maar we deden toch altijd…" zullen ze dan roepen. Ze hebben een punt, maar de niet planners hebben daar lak aan. Nou en? Nu deden we het anders.
Nog zo'n probleem waar je van tevoren niet op rekent: wie gaat met wie in de auto? Sommige familieleden zijn spraakzamer dan andere, soms wil je een momentje rust, dus niet in die auto. Andere familieleden zijn jolig en jong en zijn popie, daar wil je wel een ritje mee. Soms denkt de een dat dat was afgesproken en komt dan juist in de auto met degenen die hij/zij net even vermijden wilde (vergeet niet: een week is best lang hoor met naaste familie!). Teleurstelling. De serieuzen spreken de jolige jongeren aan op hun gedrag, ze hadden moeten wachten. De joligen zijn zich van geen kwaad bewust. We gingen immers gewoon van A naar B?
Communicatie. Zender, boodschap, ontvanger. Op het laatst kregen we de neiging bij ieder woord eerst de definitie mee te geven. Ik: dat is de persoon die nu spreekt, ga: dat is een beweging wxe9g van de plek waar ik me nu bevind, naar: in de zin van richting, boven: de trap op, naar mijn kamer: de ruimte waar ik slaap.Ondanks al de misverstanden is het toch gelukt zonder ruzie de week te doorstaan en een fantastische avond voor de 90e verjaardag van de Mater Familias.
Ach, en af en toe wat emotie of een traan is alleen maar goed voor de familieband. Toch?
picture by Lark Batteau
Tussen sociaal en asociaal – Family reunion 2011
Dit is alweer de derde reunie met mijn Amerikaanse familie in 10 jaar. De eerste was in Spanje (daar liggen sommige van de roots), de tweede in Puerto Rico (vaderland van mijn schoonmoeders ouders), de derde is nu in de VS, in Lenox, Massachussets om precies te zijn.
Familie rexfcnies zijn hectisch en intensief. En confronterend. En ontzettend leuk en vermoeiend. Ik leer altijd weer nieuwe dingen over mijn man als de oude verhalen voorbij komen, glunderend aangehoord of verteld door mijn schoonmoeder van 89. En er is muziek. Altijd muziek. x91Speel nog x92s watx92, zegt Grandma als het zo tegen negen uur is, and she must be obeyed. Dat is steeds nog het patroon geweest. Gezamenlijk eten rond 7 uur na een dag die we meestal ook samen doorbrengen. Na het eten en het toetje, komen de instrumenten tevoorschijn.
Zwager Robin heeft een mandoline, schoonzus Yani een banjo, (hmmx85 het klinkt bijna als dat liedje van Mien met de banjo en Pien met de mandolien). Lark heeft een ukelele, en er zijn minstens 3 gitaren. En dan maar tokkelen, improviseren, zingen en gekkigheid uithalen met teksten. Robin is een meester in het ter plekke verzinnen van goeie teksten. Hij bedacht een x91jinglex92 voor Suzyx92s pedicure bedrijfje: for bad toes, go to Batteau! Lukas heeft nieuwe nummers van zijn EP gezongen.
Als de wat minder muzikaal aangelegde familieleden voelen we ons wat onderbeeld, maar het blijft leuk! Het ligt soms ook meer aan het ontbreken van genoeg durf dan aan het ontbreken van talent, trouwens.
De familierexfcnie is dus ook altijd een samenkomen van twee culturen, en dan niet alleen Amerika en Nederland, maar ook van twee familieculturen. In Nederland voelen wij ons als familie soms wat Amerikaans, luidruchtig, hard lachend en wat overdreven in de ogen van onze nuchtere medelanders, maar in Amerika voelen we ons weer heel Nederlands. Wat schuchter en in onze schulp gekropen. x91Ik ben daar gek, ik ga niet zomaar een liedje zitten zingen in het openbaar als ik me niet heb voorbereidx92, terwijl beide schoonzussen lustig vals hun liederen kwelen. Wat maakt het uit?
Een studie in karakters is het ook, een familierexfcnie. Kun je loslaten en de dingen laten gebeuren? Wie in het dagelijks leven graag controle houdt valt snel door de mand wanneer je een week met 12 man optrekt. Wie niet van plannen houdt en maar wat aan boemelt is op een rexfcnie al snel een aanstoot. Op die persoon moet steeds gewacht en hij denkt dat het eten vanzelf uit de supermarkt in huis komt en vervolgens klaargemaakt op tafel. Tot nog toe is dit type nog niet gesignaleerd! Iedereen doet erg zijn best in alles mee te helpen.
Wie precies de financixebn op orde wil en geen cent meer wil betalen dan hij/zij zelf opeet kan beter helemaal niet op een rexfcnie komen. Het is onmogelijk bij te houden wat exact de uitgaves zijn voor wie en welk huis en welke maaltijd. Die iemand moet dan met een Excel sheet op zx92n mobieltje de boodschappen doen, maar dan ook alle!
Wie graag veel praat, veel eet en constant onder de mensen wil zijn is geknipt voor rexfcnies! Er is, zeker in deze familie altijd wel iemand met wie je urenlang kunt kletsen, over niemendalletjes of diepzinnige discussies voeren over het schuldenplafond van de US, de Teaparty (niet positief), yoga, Oosterse medicijnen, de terrible Republicans, de iets minder terrible Democraten, en wat er verder voorbij komt in een linkse familie. Een hele opgaaf om ons als christenen te onderscheiden bijv. van de Teaparty people en Republicans wanneer het over sociale gerechtigheid gaat e.d.
En tenslotte, voor degene die zich graag terugtrekt om rust te hebben en een boek te lezen en even niet onder de mensen te zijn is een familierexfcnie een hele toer. Want wat is het juiste evenwicht tussen sociaal en asociaal?
Charlie
Waar ik al bang voor was: buren hebben geklaagd over onze kat Charlie. Een lief mannetje, altijd op avontuur, maar met een duidelijke voorliefde voor de tuin van nr. 11 blijkbaar. De bewoner van dit huis kwam vanmorgen langs om te vragen of we onze kat niet binnen konden houden. Want niet alleen maakte hij van hun tuin zijn persoonlijke kattenbak, hij liep ook gewoon naar binnen en xe9xe9n keer had hij zichzelf laten opsluiten en (tja, wat moet je als kat?) zijn behoefte gedaan in hun slaapkamer. Oh nee….wat zeg je dan?
Ik voel me al sinds we katten hebben (37 jaar) lichtelijk bezwaard onder het feit dat wij gezellige huisdieren hebben die echter, als het maar enigzins mogelijk is) hun behoeftes achterlaten bij de buren. We hebben nog nooit een kat gehad die het fatsoen had netjes eerst in onze eigen tuin of kattenbak naar de WC te gaan en dan pas een tochtje door de buurt te maken. Hoewel, onze andere kat, een vrouwtje, is bang van aard en zij heeft een hoekje onder het struikgewas in de achtertuin. Ik snap de klacht van de buren, want op een warme zomerdag
waaiert er af en toe een onaangename penetrante poepgeur langs mijn neus.
Echtgenoot Kim heeft bij de dierenwinkel "Kattenschrik" gehaald. Niet-giftige korrels die een voor katten vieze geur verspreiden. Ik waag mijn twijfels aan het effect te hebben. De buren hadden al peper geprobeerd, tevergeefs. Maar goed, ik heb geleerd dat ik optimistisch wezen moet. We laten zien dat we ons best doen. Maar Charlie binnen houden is hetzelfde als proberen een regenwolk z'n regen te laten ophouden.
Iemand nog interesse in een hele lieve zwart/witte kittler? (Charlie heeft een Hitlersnorretje…)
Glass is beautiful
Afgelopen zaterdag voor het eerst in het glasmuseum in Leerdam geweest.
Ik heb een nieuwe banner gemaakt voor mijn weblog, gebruik makend van een tekening van mijn oudste kleinzoon…helaas krijg ik maar de helft van zijn fantasierijke zeetekening erop dus voeg ik de foto er nog maar even bij. Niek is gefascineerd door allerlei beesten waar hij wonderlijk veel vanaf weet…Ik leer altijd iets bij. Maar hoe frustrerend dat banners nooit doen wat ik wil, toch een generatie te laat geboren 
Dagboek van een verhuizing – slot
De oude indiaan stapt van zijn paard af, leidt het naar een stukje weide om te grazen en gaat zelf zitten, met zijn rug leunend tegen een boomstam. Zijn westerse medereizigers, die hij gidst, worden onrustig. Het is nog geen tijd voor pauze, ze willen verder. De Indiaan gebaart dat ze moeten wachten. Hij legt uit: Ik blijf hier wachten op mijn ziel. Mijn lichaam is wel op deze plek, maar mijn ziel heeft het tempo niet bij kunnen houden. Ik wacht hier tot ook zij er is.
Zo heb ik een aantal maanden gewacht op mijn ziel hier in IJsselstein. Maar niet zo rustig als de Indiaan in het verhaal. De verhuizing was ingrijpend en de eerste maanden heb ik eerder ongeduldig en ijsberend rondjes gelopen. Niet dat mijn ziel rondwaarde in Scheveningen, mijn vorige woonplaats. Het leek eerder dat hij opgegaan was in het niets. Vervlogen in de lucht, poef, opgelost in het heelal. Uitdrukkingen als x91je draai niet kunnen vindenx92, x91niet kunnen aardenx92, x91met je ziel onder je arm lopenx92 proberen allemaal iets weer te geven lijkt me, van dat onbestemde, onrustige, onwezenlijke gevoel dat mij bevangt wanneer ik in een nieuwe omgeving belandt ben. Heb ik gerichte bezigheden als uitpakken, slepen met meubels en wat dies meer zij dan gaat het nog wel. Maar dan. Daar zit je dan. Leuk huis. Mooi uitzicht. Leuk stadje. Lekker vrij. Geen druk meer van allerlei afspraken. Ja. Fijn. Dicht bij de kinderen en kleinkinderen, ah, daar ontdek ik iets van die oude ziel! Maar thuis is het nog lang wachten geblazen op miss soul.
Pas nu ik wat genesteld ben realiseer ik me hoe veel energie en kracht het kostte om die eerste maanden door te komen. Ik heb weinig geschreven, veel gezocht naar karweitjes, geworsteld met een unheimisch gevoel dat dreigde om te slaan in depressie en almaar moeten zeggen: het geeft niets, rustig aan, je mag je best vreemd voelen, in opdracht van Ina die me helpt tegenwicht te biden aan die andere,xdcber-strenge ik. Die zegt steeds x91nou, dan heb je eindelijk alle vrijheid, een leuk huis en niks aan je hoofd en dan zit je nog te sikkeneuren, hou daar nou eens mee op!x92 Ik ben best een beetje bang voor die strenge dame die met een zweepje op haar rug loopt en mij dwingt voortdurend flink, vrolijk en efficixebnt te zijn..
Van kinds af aan heb ik verhuizingen, veranderingen, en nieuwe dingen gehaat. Ik ben geen avonturier, geen onderzoeker, en geen ontdekkingsreiziger. Toch brengt het leven me steeds in die positie, van vaak verhuizen, vaak veranderen, veel reizen, en veel mensen ontmoeten. Eigenlijk heb ik daardoor ook geweldig mooie en leuke ervaringen gehad en dat is nog steeds het geval. Het is goed om tot op zekere hoogte buiten je eigen veilige grenzen geduwd te worden om te leren dat de boze buitenwereld ook hele goeie dingen in zich bergt! Maar alles op zijn tijd. Er is een tijd om veiligheid te zoeken en een tijd om er weer op uit te gaan.
Zo heb ik geleerd dat iedere verhuizing nieuwe vrienden oplevert, nieuwe belevenissen en bijdrages aan mijn 'Gouden Boek van Herinneringen' voor later in het bejaardentehuis. Ik durf het weer te geloven.
Mijn ziel is aangeland
Trekken met een caravan
Voor het eerst dit jaar een caravan gehuurd. We hadden enorme zin weer eens te kamperen na vorig jaar in de VS bij familie en vrienden op vakantie te zijn geweest. Het jaar daarvoor hadden we een ingerichte bungalowtent gehuurd in de Dordogne. Erg leuk maar de plaatsing van zulke tenten is nooit helemaal ideaal, dicht op elkaar en je moet accepteren wat je krijgt. Die tent verzetten kan natuurlijk niet.
We hadden het kamperen opgegeven omdat het ons een beetje begon te vervelen iedere keer al die zooi in te pakken. We bezaten een vouwwagen die als hij eenmaal stond een prima ondekomen bood, maar opzetten, afbreken en alles weer inpakken was een klus die ons niet blij maakte. Zwaar genoeg ook om ons ervan te weerhouden te trekken. Ik wasblij als alles een keer op zijn plek stond en dan wilde ik niet meer verkassen. En voor we naar huis moesten was ik al in mijn hoofd al twee dagen bezig met inpakken. Niet fijn.
Maar kamperen vonden we als gezin en ook amen heerlijk. Altijd buiten, back to basics, weinig ruimte, maar ook niks om schoon te houden behalve je zelf en af en toe een wasje. Lekker liederen met water, terwijl het 30 gr. was. Buiten eten, 's avonds tot laat op en dan in een toch koele tent naar bed, want nergens blijft warmte hangen.